درون معبد هستی

بشر در گوشه محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس سجاده صد نقش حسرت های هستی سوز

به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کند سوی خدا- از آرزو لبریز

بزاری از ته دل یک (دلم میخواست) میگوید

شب و روزش (دریغ ) رفته و (ایکاش ) آینده ست

من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است!

زمین و آ سمانم نور باران است !

کبوترهای رنگین بال خواهش ها

بهشت پر گل اند یشه ام را زیر پر دارند

صفای معبد هستی تماشایی است

زهر سو نوشخند اختران درچلچراغ ماه می ریزد

جهان درخواب

تنها من دراین معبد در این محراب

دلم می خواست: بند از پای جانم باز می کرد ند

که من تا روی بام ابرها پرواز می کردم

ازآنجا با کمند کهکشان تا آستان عرش می رفتم

در آ ن درگاه درد خویش را فریاد می کردم

که کاخ صد ستون کبریا لرزد

دلم می خواست: دنیا خانه مهر ومحبت بود

دلم می خواست مردم در همه ا حوا ل باهم آشتی بودند

طمع درمال یکدیگر نمی کردند

کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند

مراد خویش را در نا مرادیهای یکدیگر نمی جستند

چه شیرین است وقتی سینه ها ا ز مهر آکنده ست

چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی در آ سمان دهر تابنده ست

چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است

دلم می خواست: دست مرگ را ا ز دامن امید ما کوتاه میکردند!

در این صحرا که جز گرد و غباراز ما نمی ماند

خدا زین تلخکامی های بی هنگام بس میگرد!

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس می کرد!

نمی گویم بهر کس بخت و عمر جاودان میداد!

نمی گویم بهر کس عیش و نوش رایگان میدا د!

همین ده روز هستی را امان میدا د!

دلم می خواست : عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دید ند

چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شادا ب را پر پر نمی کردند

به باد نامرادی ها نمی داد ند

به صد یاری نمی خواند ند

به صد خواری نمی را ند ند

چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند

دلم می خواست: سقف معبد هستی فرو می ریخت

پلیدیها و زشتیها به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودا ن آغوش وا می کرد

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد

بهشت عشق می خندید

به روی آ سمان آ بی آ را م

پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند

به روی با مها ناقوس آزادی صدا می کرد

مگو این آرزو خام است

مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی پا شد

وگر این آ سمان در هم نمی ریزد

*بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم*

هر که در این آسمان پر می زند     لب به آب حوض کوثر می زند

هر که باشد در د لش مهر علی      ( یا علی) را تا به آخر می زند

هر که بر لب نام مولا آورد          برلبش یاس معطر می زند

هر که خواهد در برویش وا شود       با امید مرتضی در می زند

هر که در زندان غم زندانی است      دست بر دامان حید ر می زند

مرتضی آیینه روی خداست         دل برای دید نش پر می زند

ای صمیمی ای دوست . گاه و بیگاه لبه پنجره ام می آیی

ای قدیمی ای خوب . تو مرا یاد کنی یا نکنی

من به یادت هستم

آرزویم همه سر سبزیه توست

دائم از خنده لبانت لبریز

دامنت پر گل باد

 ********************

به یاده آشنایان . آشنا باش

به هر عهدی که بستی با وفا باش

همیشه یاده تو در خاطره ماست

تو هم هرجا که هستی یاده ما باش

********************

زندگی جذبه ی دستیست که می پیچد

زندگی نوبره انجیره سیاه در دهانه گسه تابستان است

زندگی بعده درخت است به چشمه حشره

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکیست

زندگی حسه غریبیست که یک مرغه مهاجر دارد

 ********************

رفتنت آغازه ویرانیست . حرفش را مزن

ابتدای یک پریشانیست . حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمانه تو

چشمهایم بی تو بارانیست . حرفش را مزن

آرزو داری که دیگر برنگردم پیشه تو

راهمان با اینکه طولانیست . حرفش را مزن

دوست داری بشکنی قلبه پریشانه مرا

دل شکستن کاره آسانیست . حرفش را مزن

 ********************

زندگی برگ بودن در مسیره باد نیست

امتحانه ریشه هاست

ریشه هم هرگز اسیره باد نیست

زندگی چون پیچکیست...

انتهایش میرسد پیشه خدا

********************

یک نفس یاده خدا

یک سبد خاطره آسوده و شاد

یک بغل شبنمه آرامشه صبح

یک هزار آینه از جنسه دعا

همه تقدیمه شما

********************

غروب شد...

خورشید رفت...

آفتابگردان دنباله خورشید میگشت..

ستاره ای چشمک زد..

آفتابگردان سرش را پایین انداخت

آری به درستی گلها خیانت نمی کنند

********************

نرسد دسته تمنا چو به دامانه شما

میتوان چشمه دلی دوخت به ایوانه شما

از دلم تا لبه ایوانه شما راهی نیست

نیمه جانیست در این فاصله قربانه شما

********************

آنچه زیباست عزیز نیست

آنچه عزیز است زیباست

و تو عزیز ترین هستی

********************

در سایه ی مهربانیه تو

برپا شده این جوانیه من

باشد به فدایه یک نگاهت

عمره من و زندگانیه من

********************

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی قلبم

  گریه کردم و نوشتم نازنینم با تو هر دم

   به تو گفتم باورم کن میونه این همه دیوار

     تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار

      بنویس مهلت موندن یه نفس بود

       سهم من از همه دنیا یه قفس بود

        بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم

     سر رو شونه هات نذاشتم مثه دستات سرده سردم

       من که تو بن بسته غربت زخمی از آواره پاییز

         فکر چشمای تو بودم با دلی از گریه لبریز

           شب عاشقونه ی من که حروم شد

             مهلت این بودنه با تو که تموم شد

                ندونستم باید از تو میگذشتم

                   وقتی از غربته چشمات مینوشتم

                      بنویس مهلته موندن یه نفس بود

                         سهم من از همه دنیا یه قفس بود

                           بنویس...

                            ... ..   ... .. .... .. ... .... 

                          از جدا شدن نوشتی رو تنه زخمیه هر برگ

                 گریه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا مرگ

مگه تموم عمر چند تا بهاره

مگه تموم عمر چند تا بهاره

باقی مونده جز مختصری نیست

اینجور که گواهی میده قلبم

این شام سیه را سحری نیست

... ..  .... .. ... ... .. . . . .... . ...

ببین چند تا بهار رفته و از تو خبری نیست

ببین چه کرده غم با من و از تو اثری نیست

یه روز میای میبینی از این پرنده جز مشته پری نیست

مگه تموم عمر چند تا بهاره

باقی مونده جز مختصری نیست

... .. .... .. ..... .. . .... .. ..... .. .

تا چشم به هم خورد شد آذر و شد دی

گفتی که میایی . پس کی؟ پس کی؟پس کی؟..

عمر منه خسته با یاد تو شد طی

گفتی که میایی پس کی؟ پس کی؟..

نذار که سر بره جام صبوری

طولانی تر از این بشه دوری

میگی صبر کنم چه قدر و تا کی؟

میگی شاد باشم آخه چه جوری؟

 ... .. .. .... ...  ... ...

به جهانی ندهم عالم درویشی را

که جهان غمکده ای در نظر درویش است

تو کوچه های غربتم نشونی از مولا میدن

         اهل محل سلامم و جواب سر بالا میدن

            به من میگن علی کیه؟

               علی امام عاشقاست

               به من میگن علی چیه؟

                 داغ دل شقایقاست

                   توی نجف یه خونه بود

                     که دیواراش کاه گلی بود

                       اسم صاحاب اون خونه

                         مولای مردا علی بود

                          نصف شبا بلند میشد

                            یه کیسه داشت که بر میداشت

                              خرما و نون و خوردنی

هرچی که داشت تو اون میذاشت

 راهیه کوچه ها میشد تا یتیمارو سیر کنه

  تا سفره ی خالیشونو پر از نون و پنیر کنه

    شب تا سحر پرسه میزد پس کوچه های کوفه رو

      تا پره بارون بکنه باغای بی شکوفه رو

       عبادت علی مگه می تونه غیر از این باشه

           باید مثه علی بشه هرکی که اهل دین باشه

               بعد علی کی می تونه محرم راز من بشه

          درد دلم رو گوش کنه تا چاره سازه من بشه           

فردا اگه مهدی بیاد دردارو درمون میکنه

              آسمون شهرمونو ستاره بارون میکنه

چشماتو واکن آقا جون بالهای خستمو ببین

منو نگاه کن آقا جون دل شکستمو ببین

دلت میاد کبوترات تو حرمت پر نزنن

به سایه بونه دستای مهربونت سر نزنن

                      خبر آمد خبری در راه است

                        سر خوش آن دل که از آن آگاه است

                          شاید این جمعه بیاید شاید

                             پرده از چهره گشاید شاید